Healthy Life Ad
Life Style

ဆရာ၀န္ႀကီးမ်ား၏ ဘ၀ေလွ်ာက္လမ္း

ပါေမာကၡဦးေန၀င္း (အ႐ိုးခြဲစိတ္အထူးကု ဆရာ၀န္ႀကီး)

Prof-U-Nay-Win

ဆရာတို႔ ေခတ္တုန္းက ေဆးေက်ာင္း ကို အခုလိုမ်ဳိး ၁၀ တန္းေအာင္တာနဲ႔ တက္ရတာ မဟုတ္ဘူး။ ဆရာတို႔ေခတ္တုန္းက Intermediate A,B ဆိုၿပီး ရွိတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ Inter Bေရာက္ေတာ့မွ အဲဒီရလဒ္အေပၚ မူတည္ၿပီး ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ ေက်ာင္းေတြကို ေလွ်ာက္ ရတာ။ ဆရာတို႔ႏွစ္က်ေတာ့ Inter A စာေမးပြဲေျဖၿပီးေတာ့ ေဆးေက်ာင္းက တန္းေခၚလိုက္တာ၊ အဲဒီလုိနဲ႔ လိပ္ခံုးလို႔ ေခၚတဲ့ ေဆးတကၠသိုလ္(၁)မွာ 2ndMB စတက္ခဲ့ရတယ္။ ဆရာတို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ေဆးေက်ာင္းတက္တာ ဂုဏ္ရွိတယ္၊ ေရပန္းလည္း စားတယ္ . . ဒါေၾကာင့္ ဆရာတို႔ သူငယ္ခ်င္းငါးေယာက္ေလာက္ ေဆးေက်ာင္းအတူတက္ျဖစ္သြားတာ၊ အဲဒီတုန္းက အသက္ကလည္း ငယ္ေသးေတာ့ ဘာကို ၀ါသနာပါမွန္းလည္း မသိခဲ့ဘူး၊ ဆရာ၀န္ျဖစ္ခ်င္လွခ်ည္ရဲ႕လို႔လည္း မဟုတ္ခဲ့ဘူးဟု ဆရာပါေမာကၡဦးေန၀င္းက သူ၏ ေဆးေက်ာင္းသားဘ၀ အေၾကာင္း ျပန္လည္ ေျပာျပခဲ့သည္။

ေဆးကုသရာတြင္ အ႐ိုးအထူးကု ဆရာ၀န္တစ္ဦး အၿမဲႀကံဳေနရေသာ အခက္အခဲမွာ ခြဲစိတ္ခန္းသံုး ပစၥည္းကိရိယာမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္ေနခဲ့ . .

.

ပါေမာကၡဦးေန၀င္းသည္ ေမာ္လၿမိဳင္သား ျဖစ္၍ ရန္ကုန္၌ ေဆးေက်ာင္းတက္ရာတြင္ RC2က ပင္လံုေဆာင္တြင္ ေနထိုင္ခြင့္ရရွိခဲ့ၿပီး အေဆာင္ကလည္း အသစ္ျဖစ္၍ အလြန္အဆင္ေျပေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းသြားရန္ ဖယ္ရီလည္း စီစဥ္ေပးသည့္အျပင္ စတိုင္ပင္လည္းရသျဖင့္ ေဆးေက်ာင္းသားဘ၀မွာ အဆင္ေျပ၍ ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့ေၾကာင္း ဆိုသည္။
“ 3rdMBေရာက္သြားေတာ့ လမ္းမေတာ္ ေဆး(၁)မွာ တက္ရတယ္။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ ေဆး႐ံုကို စသြားရတယ္။ ဆရာတို႔ေခတ္တုန္းက ေဆးေက်ာင္းသား ဘ၀ကို ခုနစ္ႏွစ္တက္ခဲ့ရတယ္။ ၁၉၇၀ ၾသဂုတ္လမွာ Part II ေအာင္ေတာ့ Housesurgeon ဘ၀မွာပဲ မဂၤလာဒံု စစ္ ေဆး႐ံုက အလုပ္သင္ဆရာ၀န္ေတြလိုတယ္ဆိုတာနဲ႔ သြားလုပ္ေပးခဲ့ရတယ္။
လက္ေထာက္ဆရာ၀န္အလုပ္ေလွ်ာက္တဲ့အခါမွာ ဆရာတို႔ကို မြမ္းမံ သင္တန္းေလး တစ္ခုေပးတယ္။ သင္တန္းၿပီးေတာ့ က်န္းမာေရး၀န္ႀကီးဌာနက လူတစ္ေယာက္က စစ္႐ံုးကို လာသတင္းပို႔ပါ ဆိုတာနဲ႔ ဆရာတို႔ သြားသတင္းပို႔ရတယ္။ ဒီတိုင္းျပည္မွာ ျပည္သူ႔စစ္မႈထမ္း ဥပေဒ (NSL) ဆိုတာ ရွိတယ္၊ အဲဒီ ဥပေဒအရ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ေက်ာ္လို႔ တာ၀န္ေပးလာရင္ စစ္မႈမထမ္းမေနရထမ္းရမယ္လို႔ ေျပာတာနဲ႔ စစ္တပ္ထဲမွာ သံုးႏွစ္ေလာက္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရတယ္” ဟုပါေမာကၡ ဦးေန၀င္းက လက္ေထာက္ ဆရာ၀န္ဘ၀ အေတြ႕အႀကံဳကို ေျပာျပခဲ့သည္။
ထို႔ေနာက္ ရန္ကုန္ေဆး႐ံုႀကီး၌ ပိုစတင္က်ခဲ့ရာ အ႐ိုးဌာနတြင္ တာ၀န္က်ခဲ့သည္မွစ၍ အ႐ိုးအထူးကု ဘာသာရပ္ ကို လိုက္စားျဖစ္သြားေတာ့သည္။
“ အဲဒီမွာ အ႐ိုးဘာသာရပ္နဲ႔ နီးစပ္သြားတယ္။ Basic Science Courseကို တက္ၿပီး ေအာင္တာနဲ႔ အ႐ိုးအထူးကု ဘာသာရပ္၀င္ခြင့္ စာေမးပြဲေျဖရတယ္။ အဲဒီကေန အ႐ိုးအထူးကု ဘာသာရပ္ဘက္ကို လိုက္ျဖစ္သြားတယ္။MSCၿပီးရင္ ဆရာတို႔ ေခတ္တုန္းက
ႏိုင္ငံျခား သြားရတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ အဂၤလန္ သြားရတာမ်ားေပမယ့္ ဆရာ့အလွည့္မွာ ၾသစေၾတးလ်ကို သြားရတယ္။Adelaideဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕မွာ Royal Adelaide ေဆး႐ံုကို သြားၿပီး Spinal Injury (ေက်ာ႐ိုးမႀကီးထိခုိက္မႈ)ဆိုတဲ့ အပိုင္းကို ေလ့လာသင္ယူခဲ့ရတယ္။ အဲဒီက ျပန္လာေတာ့လည္း ရန္ကုန္ေဆး႐ံုႀကီးမွာ ဆက္လုပ္ေနရင္း ရခိုင္ျပည္နယ္၊ စစ္ေတြကို တစ္ႏွစ္ခြဲ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရတယ္။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္က်ေတာ့ G To G Contract (အစိုးရခ်င္း သေဘာတူစာခ်ဳပ္)အရ မေလးရွားကို ၁၉၉၃ခုႏွစ္ အထိ ငါးႏွစ္တာ သြားေရာက္လုပ္ေဆာင္ခဲ့ရျပန္တယ္” ဟု ပါေမာကၡ ဦးေန၀င္းက ေျပာျပခဲ့သည္။
ဆရာ သြားေရာက္ေလ့လာခဲ့ေသာ အျခားႏိုင္ငံမ်ား၏ ေဆးပညာအဆင့္အတန္းမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံထက္မ်ားစြာ တိုးတက္ေနခဲ့ရာ အ႐ိုးကုသရာတြင္ အ႐ိုးကုထံုးဆိုင္ရာ ပစၥည္းကိရိယာ (Facility) မရွိ၍ အျခား ႏိုင္ငံတို႔၏ ကုသမႈနည္းလမ္းမ်ားကို ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ျပန္လည္ လုပ္ေဆာင္၍ မရခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။
“ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ တိုးတက္တယ္ဆိုတာ တိုင္းျပည္ရဲ႕ စီးပြားေရး၊ တိုင္းသူျပည္သားေတြရဲ႕ စီးပြားေရးေတြေပၚမွာ အဓိကက်တယ္။ စီးပြားေရး မတိုးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံမွာ က်န္းမာေရး၀န္ေဆာင္မႈ အပိုင္းက မတိုးတက္ႏိုင္သလို လူေတြရဲ႕ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈ အပိုင္းကလည္း မတိုးတက္ႏိုင္ဘူး။ ဆရာတို႔ အ႐ိုးဘာသာရပ္မွာ ပစၥည္းကိရိယာေတြက အင္မတန္ အေရးပါတယ္။ အဲဒါေတြ မရွိရင္ လုပ္လို႔ မရတာေတြ ရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တျခား ႏိုင္ငံက တိုးတက္ေနတဲ့ ေဆးပညာ အဆင့္အတန္းကို အားက်ေပမယ့္ ဒီႏိုင္ငံ မွာ ျပန္အသံုးခ်လို႔ မရတာေတြ ရွိပါ တယ္” ဟု ပါေမာကၡဦးေန၀င္းက ေျပာၾကားခဲ့သည္။
ေဆးကုသရာတြင္ အ႐ိုးအထူးကု ဆရာ၀န္တစ္ဦး အၿမဲႀကံဳေနရေသာ အခက္အခဲမွာ ခြဲစိတ္ခန္းသံုး ပစၥည္းကိရိယာမ်ား ႏွင့္ ပတ္သက္ေနခဲ့ၿပီး အ႐ိုးခြဲစိတ္ကုသမႈဟူသည္ ပစၥည္းကိရိယာမပါဘဲ လုပ္၍ မရသည့္အတြက္ ရွိသမွ် ပစၥည္းကိရိယာႏွင့္ပင္ အေကာင္းဆံုး၊ အဆင္ေျပဆံုး ျဖစ္ေစရန္ ကုေပးေနရေၾကာင္းသိရသည္။
“ အ႐ိုးခြဲစိတ္ကုသမႈအပိုင္းမွာ Speciality ေတြက သီးသန္႔မရွိဘူး။ ဥပမာSpine (ေက်ာ႐ိုးမႀကီး)ကို သီးသန္႔ ကုတာတို႔၊ ေပါင္ဆစ္၊ ဒူးဆစ္ကို သီးသန္႔ကုတာ တို႔မရွိဘဲ အေထြေထြ(General Orthopaedic)ကို လုပ္ေနရတာဆိုေတာ့ အကုန္လံုး ျမင္ေတြ႕ႀကံဳႀကိဳက္ေနရတဲ့အတြက္ စိတ္၀င္စားစရာလည္း ေကာင္းပါတယ္။ ဒီေန႔ ခါးခြဲ၊ ေနာက္ေန႔ ေျခေထာက္ခြဲ၊ ေနာက္ေန႔ ေပါင္ခြဲ . .အဲဒီလို ျဖစ္ေနေတာ့ တစ္ကိုယ္လံုးက အ႐ိုးအဆစ္ေတြကို လွည့္ပတ္ၿပီး ခြဲစိတ္ေပးေနရတဲ့အတြက္ စိန္ေခၚမႈက အၿမဲရွိေနတာပါပဲ။ ပ်င္းစရာ တစ္ကြက္မွ မရွိဘဲ စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ အကုန္လံုး လုပ္ရေတာ့ ဒီခြဲစိတ္မႈမွာ ဒီပစၥည္း သံုး၊ ဟိုေနရာမွာ ဟိုပစၥည္း သံုး . . စသျဖင့္ ပစၥည္းကိရိယာသံုးစြဲမႈ ပိုင္းကအစ မတူေတာ့ အေတာ္ေလး တိတိက်က် ေဆာင္ရြက္ရပါတယ္။ ကိုယ္လုပ္တဲ့ ကုသမႈအပိုင္းက အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ အၿမဲ ႀကိဳးစားေနရပါတယ္။ ခြဲစိတ္မႈတစ္ခုလုပ္ရင္ ဘာကိုမွ ေလွ်ာ့ တြက္လို႔ မရပါဘူး”
ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အ႐ိုးကုသမႈအပိုင္း သည္ ယခင္ႏွင့္ႏႈိင္းစာလွ်င္ မ်ားစြာအဆင္ေျပလာၿပီး လြန္ခဲ့ေသာ ၁၀ ႏွစ္က မရွိခဲ့သည့္ အ႐ိုးကုသမႈဆိုင္ရာ ပစၥည္းကိရိယာမ်ား ရွိလာသည့္အတြက္ ယခင္က ကုသမႈ မေပးႏိုင္ခဲ့သည္တို႔ကို ယေန႔ေခတ္တြင္ ေအာင္ျမင္စြာ ကုသေပးႏိုင္လာၿပီဟု သူ၏ အေတြ႕အႀကံဳကို ေျပာျပခဲ့သည္။
“ အရင္က ေဆး႐ံုေဆးခန္းေတြမွာ C-ARMတို႔ ဘာတို႔ မရွိဘူး။ အခုေတာ့ရွိလာၿပီ။ အ႐ိုးခြဲစိတ္တဲ့အခါ ကုတင္ကအစ သီးသန္႔ Orthopaedic Table ရွိရတယ္၊ ၿပီးရင္ ေျခေထာက္၊ ေပါင္ေတြ ဆြဲ တဲ့ Taction ရွိရတယ္။ ခြဲစိတ္ကုသတဲ့ ခံုကလည္း X-ray ဓာတ္မွန္႐ိုက္ရင္ ေပၚတဲ့ ကုတင္မ်ဳိး ျဖစ္ရမယ္၊ ႐ိုး႐ိုးကုတင္နဲ႔ မရျပန္ဘူး။ အဲဒီပစၥည္းကိရိယာေတြ ရွိလာတဲ့အတြက္ အရင္နဲ႔စာရင္ ကုသရတာ အမ်ားႀကီး ပိုအဆင္ေျပလာပါတယ္။ ေပါင္အဆစ္ခြဲတာ၊ ခါးခြဲတာ၊ အ႐ိုးက်ဳိး တာ စတဲ့ အပိုင္းေတြ ကုသရာမွာ ပိုၿပီး အဆင္ေျပ ေအာင္ျမင္လာပါတယ္” ဟု ပါေမာကၡဦးေန၀င္းက ဆိုသည္။
ေဆးပညာတြင္ အ႐ိုးအထူးကု ဘာသာရပ္သည္ လူတို႔၏ ဘ၀ေနထိုင္မႈ အရည္အေသြး၊ လူေနမႈအဆင့္အတန္း (Quality Of Life)ကို ပံုမွန္အတုိင္း ေကာင္းေနေစရန္ ျမႇင့္တင္ေပးရသည္က မ်ားၿပီး ေသေရးရွင္ေရးကို ကုေပးရသည္မွာ နည္းေၾကာင္း၊ သို႔ျဖစ္၍ လူတစ္ေယာက္က အိပ္ရာေပၚလွဲေနရမည့္အစား၊ ေထာ့နဲ႔ ေထာ့နဲ႔ သြားေနရမည့္အစား၊ ေျခေထာက္က်ဳိးၿပီး မသြားႏိုင္ မလာႏိုင္ ျဖစ္ေနမည့္ အစား ပံုမွန္အတိုင္း သြားလာလႈပ္ရွားႏိုင္ေစရန္ ကုသေပးလိုက္ ႏိုင္လွ်င္ ပီတိျဖစ္ရေၾကာင္း ပါေမာကၡဦး ေန၀င္းက ဆိုသည္။
“ ေယဘုယ်အားျဖင့္ လူနာတစ္ေယာက္က အ႐ိုးက်ဳိးတယ္ဆိုလည္း ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္နဲ႔ အ႐ိုးျပန္ဆက္သြားရင္၊ ပံုမွန္ လူေကာင္းအတိုင္း ေနႏိုင္သြားရင္ ဆရာ ပီတိျဖစ္တယ္၊ အဲဒီလို ပံုမွန္အတိုင္း ျဖစ္သြားေအာင္၊ ေရာဂါ သက္သာသြားေအာင္ လုပ္ေပးလိုက္ႏိုင္တာကို ေက်နပ္တယ္၊ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ေျပာင္းျပန္ ကိုယ္က အေကာင္းဆံုး ကုေပးလိုက္ေပမယ့္ ထင္သေလာက္ မေကာင္းဘူးဆိုရင္ အေတာ္ေလးကို စိတ္ညစ္ရပါတယ္။ အႏၲရာယ္ကင္းလို႔လားလို႔ ေမးရင္ ဆရာတို႔ ခြဲစိတ္ေပးေနရတဲ့ လူနာေတြက အသက္ ၈၀-၉၀-၁၀၀ နီးပါးေတြမ်ားၿပီး အ႐ိုးအဆစ္ေရာဂါေတြကလည္း အဲဒီလို အသက္ႀကီးတဲ့ အရြယ္ေတြ ျဖစ္တာမ်ားေတာ့ ခြဲစိတ္ကုသတဲ့အခါ ခြဲစိတ္ဒဏ္(Surgical Trauma)က ရွိတဲ့အျပင္ ဒီအရြယ္ေတြမွာ တျခားေရာဂါေ၀ဒနာေတြ ရွိေနတတ္တယ္။ ဒီေရာဂါေတြက အလိုလို ထေဖာက္ခ်င္ ေဖာက္ႏိုင္သလို ခြဲတဲ့အခ်ိန္မွာလည္း ထျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္တတ္တဲ့အတြက္ အသက္အႏၲရာယ္ ႀကံဳႀကိဳက္တာမ်ဳိး ရွိႏိုင္ပါတယ္” ဟု ဆရာက ဆိုသည္။
အမ်ားအားျဖင့္ ထိခိုက္ဒဏ္ရာ (Trauma)ရၿပီး ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာမွ လာျပလွ်င္၊ ေမြးရာပါအ႐ိုးေရာဂါမ်ားကို ၾကာမွ လာျပလွ်င္ အလြန္ေနာက္က်သြားရာ ကုသမႈ မေပးႏိုင္ေတာ့ပါက စိတ္မေကာင္းႀကီးစြာ ျဖစ္ရေၾကာင္း ဆရာက ဆိုသည္။
“ လူေတြရဲ႕ က်န္းမာေရးအသိက အရင္နဲ႔စာရင္ တိုးတက္လာပါတယ္။ အရင္က ပြန္းပဲ့ဒဏ္ရာရရင္ ေဆးနီမႈန္႔ေတြ၊ ေတြ႕ကရာ ဗမာေဆးေတြထည့္၊ လႊစာ မႈန္႔ေတြသိပ္. . အဲဒီလိုလုပ္တာေတြ ရွိေပမယ့္ အခုေနာက္ပိုင္း အဲဒီလိုေတြ မလုပ္ေတာ့တဲ့အတြက္ ပိုး၀င္တဲ့ႏႈန္းက အမ်ားႀကီးက်သြားပါတယ္။ ေမးခိုင္ေရာဂါ ျဖစ္တာလည္း အေတာ္ရွားသြားတယ္။ Gas Gangreneလို႔ ေခၚတဲ့ အသားပုပ္တာလည္း ရွားသြားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ထိမိခိုက္မိတဲ့အခါမွာလည္း အရင္လို အၾကာႀကီး ေစာင့္မေနေတာ့ဘဲ ခ်က္ခ်င္းလာတတ္တဲ့ အက်င့္ေတြလည္း ရွိလာတယ္” ဟု ျမန္မာလူမ်ဳိးတို႔၏ က်န္းမာေရး အသိ တိုးတက္လာပံုကို ေျပာျပခဲ့သည္။
အ႐ုိးအထူးကု ဆရာ၀န္ျဖစ္လိုၾကေသာ ေဆးေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ ဆရာ၀န္ အငယ္မ်ားအား “ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အ႐ိုး ဆရာ၀န္ေတြက နည္းေသးတဲ့အတြက္ ေဆးေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ဆရာ၀န္ အငယ္ေတြ အ႐ိုးဆရာ၀န္အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္မယ္ဆိုရင္ ဆရာတို႔က လက္ကမ္း ႀကိဳဆိုေနပါတယ္။ အ႐ိုးဆရာ၀န္ေတြ လုပ္ရကိုင္ရတဲ့အပိုင္းေတြမွာ အခက္အခဲေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ အလုပ္တစ္ခုကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္လုပ္ႏိုင္ဖို႔ အၾကာႀကီး ေလ့လာရပါတယ္၊ စိတ္ရွည္ရတယ္၊ ဇြဲရွိရတယ္၊ အခက္အခဲကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ရမယ္၊ ရင္ဆိုင္ရဲရမယ္” ဟု ဆရာက အားေပး စကားေျပာခဲ့သည္။
ပိုက္ဆံမရွိ၍ ေဆးကုသႏိုင္သည့္ ျဖစ္ရပ္မ်ားအတြက္ တိုင္းသူျပည္သားတို႔၏ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈမွာ အစိုးရတြင္ တာ၀န္ရွိသျဖင့္ တိုင္းျပည္၏ ဘတ္ဂ်တ္တြင္ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ ကဏၭအတြက္ ျပည့္စံုလံုေလာက္စြာ ခ်ထားေပးသင့္ေၾကာင္း ဆရာက ဆိုသည္။
“ ေဆးေလာကကို တိုးတက္ေစခ်င္ပါ တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀-၆၀မွာ တိုင္းျပည္က ဆင္းရဲခဲ့ေတာ့ တိုင္းသူျပည္ သားေတြရဲ႕ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈကလည္း ခ်ဳိ႕တဲ့ခဲ့တဲ့အတြက္ အခုေတာ့ ဆံုးခန္းတိုင္သင့္ၿပီလို႔ ထင္ပါတယ္။ အေရွ႕ေတာင္အာရွႏိုင္ငံေတြထဲမွာေတာင္ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈက အညံ့ဆံုးထဲမွာ ပါေနတဲ့အတြက္ အဲဒီအေျခအေနကေန အျမန္ဆံုး လြတ္ေျမာက္ေစခ်င္ပါၿပီ၊ လြတ္ေအာင္ လုပ္ၾကပါလို႔ လည္း ဆရာတိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္” ဟု ဆရာ ပါေမာကၡဦးေန၀င္းက ေျပာၾကား ခဲ့ပါသည္။

ဇြန္ခိုင္ဦး (ေဆး၀ါးတကၠသိုလ္)

Click to comment

Leave a Reply

သင့် email လိပ်စာကို ဖော်ပြမည် မဟုတ်ပါ။ လိုအပ်သော ကွက်လပ်များကို * ဖြင့်မှတ်သားထားသည်

Healthy Life Ad
To Top