Healthy Life Ad
Local

ခိုကိုးရာမဲ့ ဘိုးဘြားနဲ႔ကေလးတို႔ရဲ႕ အားထားရာ “ခိုလႈံရာ” ခိုကိုးရာမဲ့ရိပ္သာ

– ဇြန္ခိုင္ဦး (ေဆး၀ါးတကၠသိုလ္)

ဟသၤတၿမိဳ႕နယ္၊ လယ္တီကြင္းရပ္ကြက္၊ ေအာင္ခ်မ္းသာေက်ာင္းလမ္းရွိ ခိုလႈံရာခိုကိုးရာမဲ့ ရိပ္သာကို ပရဟိတျမတ္ႏိုးသူ လူငယ္တစုက ၂၀၁၆ ခုႏွစ္တြင္ စတင္တည္ေထာင္ခဲ့ၿပီး ႏွစ္ႏွစ္အတြင္း ေစတနာ၊ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာအျပည့္ျဖင့္ ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့သျဖင့္ လူသိမ်ားထင္ရွားလာခဲ့သည္။

ခိုလႈံရာခိုကိုးရာမဲ့ ရိပ္သာစတင္တည္ေထာင္ ျဖစ္ခဲ့ပံုႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ဦးစီးတည္ေထာင္သူ မသင္းေရႊစင္လႈိင္က-“တခ်ဳိ႕လူေတြက ကိုယ့္မိဘျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ ကိုယ့္ေယာကၡမျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ ကိုယ့္ဦးေလးအေဒၚ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ ကိုယ့္သားသမီး၊ ကိုယ့္ေမာင္ႏွမျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္ . . ကိုယ္မလိုခ်င္တဲ့အခါ လူေတြကို အမႈိက္လိုမ်ဳိး စြန္႔ပစ္ၾကတယ္၊ တကယ့္တကယ္က်ေတာ့ လူဆိုတာ ဘယ္လိုလူျဖစ္ျဖစ္ စြန္႔ပစ္ရတာမဟုတ္ဘူးေလ၊ သူ႔တန္ဖိုးနဲ႔ သူရွိတာဆိုေတာ့ အဲဒီလိုမ်ဳိးလူေတြကို လမ္းေဘးမွာစြန္႔ပစ္တာေတြ ျမင္ေတြ႕ရတာမ်ားလာတဲ့အခါ ကိုယ္မေနႏိုင္တဲ့ ဘ၀မ်ဳိးမွာ တျခားလူတစ္ေယာက္ေနေနတာကို မျမင္ခ်င္ဘူး။ ဒါနဲ႔ ခိုလႈံရာရိပ္သာကို စတင္တည္ေထာင္ျဖစ္ခဲ့တာပါ”ဟု ေျပာသည္။

လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ႏွစ္ခိုလႈံရာမတည္ေထာင္ခင္ ေျမေနရာက ေရအျပည့္ရွိသည့္ လယ္ကြက္ႀကီးျဖစ္ၿပီး ထိုေနရာကို ခိုလႈံရာရိပ္သာ၏ နာယကျဖစ္သည့္ ဦးသာယာက စတင္လွဴဒါန္းခဲ့ေၾကာင္း၊ သီရိမဂၤလာေစ်း၊ ကြမ္းတန္း၊ ပန္းတန္းမိသားစုက ထပ္တိုးေျမကို လွဴဒါန္းခဲ့ၿပီး အလွဴရွင္မ်ား၏ ေစတနာ၊ ပံ့ပိုးကူညီမႈ ေျမာက္မ်ားစြာႏွင့္ ခိုလႈံရာခိုကိုးရာမဲ့ ရိပ္သာႀကီးကို အခိုင္အမာတည္ေဆာက္ႏိုင္ခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။

“စတည္ေထာင္ကာစတုန္းက လူလည္း သိပ္မသိေသးတဲ့အတြက္ အလွဴရွင္ေတြရွာရတယ္။ ေ၀ဖန္တိုက္ခုိက္မႈမ်ဳိးစံု ခံရတယ္။ ညီမတို႔အဖြဲ႕က လူငယ္ေတြျဖစ္ေတာ့ ေနာက္ခံအင္အားလည္း မေတာင့္တင္းပါဘူး။ ဒီအတြက္ ေငြေရးေၾကးေရးအခက္အခဲေတြကို ရင္ဆိုင္ခဲ့ရပါတယ္”ဟု မသင္းေရႊစင္လႈိင္က ဆိုသည္။
အဘိုးအဘြားႏွင့္ စြန္႔ပစ္ခံလူသားမ်ား၏ ဘ၀ကို တတ္ႏိုင္သမွ် ကယ္တင္မည္ဆိုသည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ စိတ္ဓာတ္မက်ဘဲ ႀကိဳးစားခဲ့ရာ ႏွစ္ႏွစ္အတြင္း ခိုလႈံရာခိုကိုးရာမဲ့ ရိပ္သာ၊ ခိုလႈံရာ ျပဳစုသူမဲ့ သံဃာေဆာင္၊ ခိုလႈံရာ ေအာက္ဆီဂ်င္ကူညီေရး၊ ခိုလႈံရာအခမဲ့ေဆးခန္း စသည္တို႔ကို တည္ေဆာက္ႏုိင္ခဲ့သည့္အျပင္ လက္ရွိတြင္ အဘိုးအဘြား၊ စိတ္က်န္းမာေရးခ်ဳိ႕တဲ့သူ၊ သံဃာမ်ားႏွင့္ ကေလးငယ္မ်ားအပါအ၀င္ စုစုေပါင္း ၈၇ ေယာက္ရွိေၾကာင္း၊ အဘိုးအဘြားဦးေရကမူ အမ်ားဆံုးျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

ခိုလႈံရာရိပ္သာသို႔ ကေလးမ်ားေရာက္ရွိလာပံု ႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး-

“ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေမက စိတ္က်န္းမာေရးမေကာင္းဘူး၊ မုဒိမ္းက်င့္ခံရတဲ့အတြက္ ကိုယ္၀န္ရသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ ညီမက သနားလို႔ေခၚၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ထားလိုက္တယ္။ ေမြးၿပီး ၃ ရက္ၾကာတာနဲ႔ ထြက္ေျပးသြားေတာ့ ကေလးေလးက်န္ခဲ့တာနဲ႔ ေမြးထားတာပါ။ ေနာက္ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ မိခင္ကလည္း စိတ္က်န္းမာေရးသိပ္မေကာင္းဘူး။ သစ္ပင္ေအာက္မွာေန၊ သစ္ပင္ေအာက္မွာအိပ္၊ သစ္ပင္ေအာက္မွာစား ဘ၀နဲ႔ေနေနတာ။ သူ႔ကေလးေလး နည္းနည္းအရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ကားႀကိဳကားၾကားထဲ ေလွ်ာက္ေတာင္းေနတာနဲ႔ အျမင္မေတာ္တဲ့ လူေတြက ညီမတို႔ဆီဆက္သြယ္တာနဲ႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္စလံုးကို သြားေခၚထားတာပါ”ဟု မသင္းေရႊ စင္လႈိင္က ဆိုသည္။

ခိုလႈံရာ ခိုကိုးရာမဲ့ ရိပ္သာတြင္ နားခိုေနၾကသူတို႔မွာ ဟသၤာတၿမိဳ႕နယ္မွ ႏွစ္ဦးေလာက္သာပါ၀င္ၿပီး အျခားသူတို႔မွာ ရန္ကုန္၊ ေက်ာက္မဲ၊ ပုေလာ၊ ရခိုင္၊ မႏၲေလး၊ မေကြး စသည့္အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွ ျဖစ္ၾကေၾကာင္း သိရသည္။

“အဘိုးအဘြားတစ္ေယာက္ေယာက္ စြန္႔ပစ္ခံရတယ္၊ တာ၀န္ယူၿပီးလိုက္ပို႔မယ့္သူလည္း မရွိဘူး၊ သြားေခၚမွ အဆင္ေျပမယ္ဆိုရင္ ညီမတို႔သြားေခၚေပးပါတယ္။ အဲဒီလိုမဟုတ္ဘဲ ေဒသခံပရဟိတအဖြဲ႕ေတြက တာ၀န္ယူၿပီး လိုက္ပို႔ေပးရင္လည္း လက္ခံေပးပါတယ္”

ခိုလႈံရာ ခိုကိုးရာမဲ့ ရိပ္သာတြင္ ဂီလာနအဘိုးအဘြား၊ လူေကာင္း၊ စိတ္ေ၀ဒနာသည္၊ ကူးစက္ေရာဂါသည္ဟူ၍ ေလးမ်ဳိးေလးစားရွိၿပီး စိတ္ေ၀ဒနာသည္ႏွင့္ ကူးစက္ေရာဂါရွိသူတို႔ကို သီးျခားအခန္းမ်ားေပးထားေၾကာင္း၊ ဂီလာနအဘိုးအဘြားအတြက္ သီးျခားအေဆာင္ျဖင့္ ထားရွိေၾကာင္း၊ လူေကာင္းမ်ားအတြက္ သီးသန္႔အေဆာင္ထားရွိေၾကာင္းႏွင့္ အမ်ဳိးသား/အမ်ဳိးသမီးခြဲၿပီးထားရွိေၾကာင္း သိရသည္။

“အစားအေသာက္ကေတာ့ မနက္အေစာစာ၊ ေန႔လယ္၊ ေန႔ခင္း ၂ နာရီနဲ႔ ညေနစာဆိုၿပီး တစ္ေန႔ကို ေလးနပ္ေကြၽးပါတယ္။ မနက္စာဆိုရင္ မုန္႔ဟင္းခါး ဒါမွမဟုတ္ ေခါက္ဆြဲသုပ္ ဒါမွမဟုတ္ ပလာတာ ေကြၽးပါတယ္။ ေန႔လယ္စာက်ေတာ့ ထမင္း၊ အသားဟင္း၊ ဟင္းရည္နဲ႔ ငါးပိခ်က္ စသျဖင့္ ေကြၽးပါတယ္။ ေန႔လယ္ ၂ နာရီမွာ အလွဴရွင္ရွိရင္ ရွိသလို အေအးနဲ႔မုန္႔ေတြ ေကြၽးပါတယ္။ မရွိရင္ လာလွဴထားတဲ့မုန္႔ေတြ ေကြၽးပါတယ္။ ညေနစာ ထမင္းဟင္းေကြၽးပါတယ္”ဟု မသင္းေရႊစင္လႈိင္က ေျပာျပခဲ့ၿပီး ခိုလႈံရာ ခိုကိုးရာမဲ့ရိပ္သာတြင္ အာဟာရဒါန ျပဳလုပ္လိုသူမ်ားအတြက္ တစ္ေန႔စာကိုရွစ္ေသာင္းက်ပ္ဟု သတ္မွတ္ထားေၾကာင္းသိရသည္။

“သူတို႔က်န္းမာေရးအတြက္ သူနာျပဳဆရာမႏွစ္ဦးရွိပါတယ္။ ေဆး႐ံုတင္ဖို႔လိုရင္ ေဆး႐ံု၊ ေဆးခန္းျပဖို႔လိုရင္ ေဆးခန္းလိုက္ပို႔ေပးပါတယ္။ စိတ္က်န္းမာေရးေ၀ဒနာသည္ေတြအတြက္ အပတ္စဥ္ေဆးထုတ္ရပါတယ္။ ကူးစက္က်ေတာ့ တီဘီသမားေတြကို တီဘီေဆးမွန္မွန္တိုက္လိုက္တဲ့အခါ ေပ်ာက္သြားပါၿပီ။ အခု HIV သမားအတြက္ ART ေဆးရဖို႔ လုပ္ေနပါတယ္။ ရန္ကုန္ကေန ေဒါက္တာျမတ္ေက်ာ္က တစ္လတစ္ႀကိမ္-ႏွစ္ႀကိမ္ဆိုသလိုလာၿပီး ေစတနာနဲ႔ ေဆးကုေပးပါတယ္”

ခိုလႈံရာခိုကိုးရာမဲ့ရိပ္သာအေနျဖင့္ ျပန္လည္သန္စြမ္းေရး (Physiotherapy) စင္တာတည္ေထာင္ရန္ ေနရာသတ္မွတ္လုပ္ေဆာင္လ်က္ရွိေၾကာင္းႏွင့္ ၂၀၁၇ ေအာက္တိုဘာလတြင္ ေအာက္ဆီဂ်င္ကူညီေရးလုပ္ငန္းကိုလည္း လုပ္ေဆာင္ထားၿပီးျဖစ္သည္။

“ညီမတို႔ ဟသၤာတမွာဆို ေအာက္ဆီဂ်င္ေတြက ၀ယ္သံုးရတာ တစ္ဘူး ေလးေထာင္-ငါးေထာင္ စသျဖင့္ရွိေတာ့ ဆင္းရဲတဲ့သူေတြဆို မ၀ယ္ႏုိင္ဘူးေလ။ ညီမတို႔ရိပ္သာက အဘိုးအဘြားေတြကလည္း လိုတဲ့အခါ၀ယ္ရတယ္။ ၾကာလာေတာ့ မတတ္ႏိုင္တဲ့အတြက္ ေအာက္ဆီဂ်င္ငွားရမ္းျဖစ္သြားတာပါ။ ေအာက္ဆီဂ်င္ငွားဖို႔ ဆိုင္ေနရာနဲ႔ ၀န္ထမ္းငွားရတဲ့အတြက္ ေဆး႐ံု၊ ပရဟိတကားနဲ႔ ခ်ဳိ႕တဲ့တဲ့သူေတြဆို အခမဲ့ေပးၿပီး တျခားသူေတြဆိုရင္အ႐ႈံးခံၿပီး တစ္ဘူး ၂၅၀၀ ေလာက္နဲ႔ေပးတာပါ”ဟု မသင္းေရႊစင္လႈိင္က ေအာက္ဆီဂ်င္ကူညီေရး လုပ္ငန္းလုပ္ေဆာင္ျဖစ္ခဲ့ပံုကို ေျပာျပခဲ့သည္။

ယခုအခါ ခိုလႈံရာရိပ္သာအေနျဖင့္ ဂီလာနသံဃာေဆာင္ကို သီးသန္႔ေဆာက္ေနၿပီး ခိုလႈံရာ အခမဲ့ ေဆးေပးခန္းကိုလည္း တိုးခ်ဲ႕လ်က္ရွိေၾကာင္း သိရ သည္။
“ေရရွည္မွာ သံဃာေတြကို ဒီလိုဘိုးဘြားေတြနဲ႔ တြဲထားရတာ အဆင္မေျပဘူးေလ။ ၿပီးေတာ့ မက်န္းမမာနဲ႔ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္သူမဲ့တဲ့ သံဃာေတြကိုလည္း တိုးၿပီး လက္ခံမယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ သံဃာေဆာင္ကို ေဆာက္လုပ္ေနပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ခိုလႈံရာက လက္ခံထားတဲ့ သံဃာႏွစ္ပါးရွိပါတယ္”

ခိုလႈံရာရိပ္သာတြင္ ႏွစ္ႏွစ္အတြင္းလက္ရွိ ကြယ္လြန္သူအပါအ၀င္ ဘိုးဘြားႏွင့္အျခား လူဦးေရ စုစုေပါင္း ၁၀၀ ဦးေက်ာ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ေပးႏိုင္ခဲ့ၿပီး အခက္အခဲကိုမူ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ႀကံဳေတြ႕ေက်ာ္လႊားေနရေၾကာင္း မသင္းေရႊစင္လႈိင္က ယခုလိုေျပာျပခဲ့သည္။

“အခက္အခဲကေတာ့ အမ်ားႀကီးႀကံဳရတယ္။ စိတ္ေရာဂါသည္ေတြက်ေတာ့ ထြက္ေျပးတယ္။ ေနျပည္ေတာ္က အဘႀကီးတစ္ေယာက္ဆို ဟသၤာတ ေရာက္ေနေပမယ့္ ေနျပည္ေတာ္လို႔ပဲ ေအာက္ေမ့ေနတာ။ ဒီေတာ့ လက္ဖက္ရည္သြားေသာက္ဦးမယ္ဆိုၿပီး ထြက္သြားတာမ်ဳိး၊ အိမ္ခဏ ျပန္ဦးမယ္ဆိုၿပီး ထြက္သြားတာမ်ဳိးရွိတယ္။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ ေဆးကုရင္း စိတ္နည္းနည္း ျပန္ေကာင္းလာတဲ့အခါ အိမ္ျပန္ခ်င္ၾကတယ္၊ တကယ္ေတာ့ သူ႔အိမ္က သူ႔ကိုစြန္႔ပစ္လိုက္တာကို မသိဘူး။ ဒါဆိုရင္ တစ္ခ်ိန္လံုး ေစာင့္ၾကည့္ေနရတယ္။ ၿပီးေတာ့ စစ္သားတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူ႔စိတ္ထဲမွာ စစ္သားပဲေအာက္ေမ့ေနၿပီး ညီမတို႔ကို အမိန္႔ေတြေပး၊ ေအာ္ေဟာက္၊ လိုခ်င္တာ မရရင္ နံရံကိုလက္သီးနဲ႔ ထိုးလုပ္တယ္။ အစက အခန္းကို ကြန္ကရစ္ျပားနဲ႔ ကန္႔ထားေတာ့ သူကအကုန္ထိုးေဖာက္ခြဲပစ္လိုက္တယ္။ အခုေတာ့ အုတ္နဲ႔ျပန္လုပ္ေနရတယ္။ ဒါမ်ဳိးေတြ ႀကံဳတဲ့အခါ ၀န္ထမ္းေယာက်္ားေလးေတြက နည္းနည္းထိန္းရတယ္။ သူတို႔ထိန္းလို႔ ၿငိမ္သြားၿပီဆိုရင္ ညီမက ျပန္ေခ်ာ့ၿပီး ေျပရာေျပေၾကာင္း ေျပာရတယ္။

တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ သားသမီးကိုယ္တိုင္က ဒီမွာေနခဲ့ဦး၊ ျပန္လာေခၚမယ္ေျပာၿပီး လာမေခၚေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့အဘြားတစ္ဦးဆိုရင္ သူ႔သားသမီးလာေခၚမွာဆိုၿပီး ေရလည္းမခ်ဳိးဘူး၊ ဆံပင္/လက္သည္းေတြလည္း မညႇပ္ဘူး၊ ေစာင့္ေနတာ၊ ေရခ်ဳိးခိုင္းရင္ အေပၚထပ္ကေန ခုန္ခ်မယ္၊ သတ္ေသမယ္ဆိုၿပီးလုပ္တာ။ သူ႔သား ထိုင္းကိုသြားတယ္၊ သူ႔သားကို ေစာင့္ေနတာျပန္လာေခၚမွာပဲေျပာေနတယ္။ ေနာက္အဘိုးက်ေတာ့ သားက တစ္ဦးတည္းေသာသား၊ ရန္ကုန္က ဘုရား၀န္းတစ္ခုထဲမွာပစ္ခဲ့တာ၊ ေပါင္ႀကီးက်ဳိးၿပီး မသြားႏိုင္/မလာႏိုင္က်န္ခဲ့ေတာ့ ညီမတို႔သြားေခၚထားတာ။ သူ႔ေခါင္းထဲ စြဲေနတာ သူ႔အိမ္ရွိတယ္၊ သားရွိတယ္၊ ေျမးရွိတယ္။ စံုစမ္းလိုက္ေတာ့ သားျဖစ္သူက အဲဒီအိမ္ကို ေရာင္းၿပီး အၿပီးထြက္သြားၿပီ။ ဒီလိုအဘိုးအဘြားေတြက ျပန္ခ်င္တယ္ပဲ ေျပာၾကတာ၊ ပစ္သြားတာလို႔ ညီမတို႔က မေျပာရက္ဘူးေလ။ မနည္းေခ်ာ့ထားရတယ္။

ပုေလာကေခၚထားတဲ့ အဘြားဆို ၁၀၃ ႏွစ္ အသက္အႀကီးဆံုး၊ သူငယ္လည္း ျပန္ေနေတာ့ ပုေလာမွာ သူေပးထားတဲ့ အေၾကြးေလးေသာင္းရွိတယ္၊ သြားျပန္ေတာင္းဦးမယ္လို႔ ေျပာတတ္တယ္။ အဲဒီအခါအဘြားရဲ႕ အေၾကြးကို ေတာင္းထားတယ္ဆုိၿပီး ညီမတို႔က ျပန္ေပးရတယ္၊ ၿပီးေတာ့ အစိုးရ အၿငိမ္းစား၀န္ထမ္းေတြရွိတဲ့အတြက္ ပင္စင္ထုတ္ဖို႔ နယ္ျပန္ခ်င္တယ္ေျပာၾကတယ္။ သူတို႔ရတဲ့ပင္စင္က တစ္ေသာင္း- ႏွစ္ေသာင္း၊ သြားရမွာမလြယ္ဘူး၊ ဒါေပမဲ့လည္း သူတို႔က အဲဒီပင္စင္ကိုထုတ္မွကို ျဖစ္မွာဆိုတဲ့အတြက္ ညီမတို႔က သူတို႔ကို လစဥ္ပင္စင္ေငြ ထုတ္ထားေပးတယ္ဆိုၿပီး လတိုင္းစိုက္ေပးထားရတယ္”

ခိုလႈံရာခိုကိုးရာမဲ့ရိပ္သာကို နာယကျဖစ္သူ ဦးသာယာ၊ ဥကၠဌမသင္းေရႊစင္လႈိင္အပါအ၀င္ ၁၁ ဦးျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားၿပီး လက္ရွိရိပ္သာတြင္ မသင္းေရႊစင္လႈိင္ႏွင့္ ကိုဥာဏ္ၿဖိဳး၀င္းတို႔က အနီးကပ္ ဦးစီးေနၾကကာ က်န္အဖြဲ႕၀င္မ်ားက အျခားေဒသမ်ားမွ ၀ိုင္း၀န္းေထာက္ပံ့ေပးေနေၾကာင္း သိရသည္။

“ညီမတို႔ ရိပ္သာက ေျမအတိေဆာက္ထားတာဆိုေတာ့ ဘိုးဘြားေတြ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္စရာ ေနရာမရွိတာနဲ႔ ဟုိဘက္ျခမ္းမွာ ေျမထပ္၀ယ္ၿပီး ဘိုးဘြားေတြ စာဖတ္ဖို႔ စာဖတ္ေဆာင္၊ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ဖို႔ ေနရာနဲ႔ သီခ်င္း၀ါသနာပါသူေတြအတြက္ စတူဒီယိုေတြေဆာက္တာ ၿပီးသြားပါၿပီ။ တစ္လတစ္ခါ တရားစခန္းရွိၿပီး တရားျပတဲ့ ဆရာေပးတဲ့အခ်ိန္ေပၚ မူတည္ၿပီး တစ္ပတ္-၁၀ ရက္ ဖြင့္ေပးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေရႊစက္ေတာ္၊ ဟသၤာတအနီးအနားတစ္၀ိုက္ စသျဖင့္ ခရီးတို၊ ခရီးရွည္ေလးေတြကို အခါအားေလွ်ာ္စြာပို႔ေပးပါတယ္။ အဘိုးအဘြားေတြ ကိုယ္တိုင္ေလာင္းလွဴႏိုင္ေအာင္ သံဃာေတြကို ရိပ္သာမွာ တန္းဆြမ္းၾကြေစပါတယ္။ ၀ါဆိုသကၤန္းကပ္တာ၊ သီတင္းကြၽတ္မီးထြန္းတာေတြ လုပ္ေပးတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဘိုးအဘြားေတြက သီတင္းကြၽတ္မွာ သားသမီးေတြကန္ေတာ့တာကို ေမွ်ာ္တဲ့အတြက္ ကန္ေတာ့ပြဲေတြနဲ႔ ကန္ေတာ့ပါတယ္”ဟု အဘိုးအဘြားမ်ား စိတ္ခ်မ္းသာေစရန္ ေဆာင္ရြက္ေပးပံုကို ေျပာျပခဲ့ၿပီး ခိုလႈံရာရိပ္သာရွိ အဘိုးအဘြားထဲတြင္ ၆၀ ဦးခန္႔က ဆီး၊ ၀မ္းကို အိပ္ရာထဲသြားသူမ်ားသျဖင့္ သန္႔ရွင္းေရးကို ေန႔စဥ္အၿမဲမျပတ္ ျပဳလုပ္ေပးေနရေၾကာင္း သိရသည္။

အဘိုးအဘြားေတြက ဆီးေတြ၊ ၀မ္းေတြကို အိပ္ရာထဲသြားတယ္၊ ႐ိုး႐ိုးသြား႐ံုတင္မကဘူး။ သူငယ္ျပန္သလို ျဖစ္ေနေတာ့ သြားၿပီးသားေတြကို လက္နဲ႔ႏႈိက္တယ္၊ ၿပီးရင္ ေဘးကိုလႊင့္ပစ္တယ္။ Diaper ေတြကို ခြာတယ္၊ စားတယ္၊ အဲဒီလိုလုပ္ၾကတာ။ ႐ွဴးေပါက္ၿပီးရင္ ခုတင္ေဘးကိုသြန္ခ်လိုက္တယ္။ ဆီးအိုးေပးထားလည္း အဲဒီအထဲမေပါက္ဘူး။ ဓာတ္ဘူးထဲ၊ မုန္႔ဘူးထဲေတြ႕ရာဘူးထဲ ႐ွဴးေပါက္ခ်တယ္ . . .

“အဘိုးအဘြားေတြက ဆီးေတြ၊ ၀မ္းေတြကို အိပ္ရာထဲသြားတယ္၊ ႐ိုး႐ိုးသြား႐ံုတင္မကဘူး။ သူငယ္ျပန္သလို ျဖစ္ေနေတာ့ သြားၿပီးသားေတြကို လက္နဲ႔ႏႈိက္တယ္၊ ၿပီးရင္ေဘးကိုလႊင့္ပစ္တယ္။ Diaper ေတြကို ခြာတယ္၊ စားတယ္၊ အဲဒီလိုလုပ္ၾကတာ။ ႐ွဴးေပါက္ၿပီးရင္ ခုတင္ေဘးကို သြန္ခ်လိုက္တယ္။ ဆီးအိုးေပးထားလည္း အဲဒီအထဲ မေပါက္ဘူး။ ဓာတ္ဘူးထဲ၊ မုန္႔ဘူးထဲေတြ႕ရာဘူးထဲ ႐ွဴးေပါက္ခ်တယ္။ အဲဒီလိုလုပ္တဲ့သူမ်ားေတာ့ အၿမဲတမ္းသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေနရတယ္”ဟု မသင္းေရႊစင္လႈိင္က ေန႔စဥ္အခက္အခဲမ်ားၾကားမွ ရယ္ေမာဖြယ္ရာတို႔ကို မွ်ေ၀ထားသည္။

“ညီမတို႔အဖြဲ႕က ရန္ပံုေငြက မေတာင့္ဘူး၊ လွဴတဲ့အလွဴရွင္မ်ားေပမယ့္ သုညကေန စတင္တည္ေထာင္တဲ့ အဖြဲ႕ျဖစ္တာေၾကာင့္ သံုးရတာေတြကလည္း မ်ားတယ္။ ရိပ္သာမွာ အရင္ဆံုး ေနေရးက အေရးႀကီးတာဆိုေတာ့ ရိပ္သာကို အခိုင္အမာေဆာက္တယ္၊ ရိပ္သာၾကည့္လိုက္ရင္ေတာ့ အဟန္႔ႀကီးေပမယ့္ ရန္ပံုေငြအမ်ားႀကီး ရွိမေနဘူး၊ တစ္ခုခု၀ယ္ခ်င္ရင္ေတာင္ ခ်ိန္ေနရတဲ့ အေနအထားမွာ ရွိတဲ့အဖြဲ႕ဆိုေတာ့ ေငြေရးေၾကးေရး လိုအပ္တယ္။ ရိပ္သာ သက္တမ္းကလည္း ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ပဲရွိေသးေတာ့ ပေဒသာပင္ကလည္း မရွိဘူး။ ေနေရး၊ စားေရး၊ က်န္းမာေရးအတြက္ လာလွဴလိုက္၊ သံုးလိုက္ဆိုေတာ့ ရိပ္သာအရွည္တည္တံ့ဖို႔အတြက္ အလွဴေငြ လိုအပ္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ညီမတို႔ရိပ္သာက လူ ၁၀၀ ေလာက္ပဲ ဆံ့တာဆိုေတာ့ ထပ္လက္ခံႏိုင္စရာ မရွိေတာ့ဘူးေလ။ ဒါေပမဲ့ စြန္႔ပစ္ထားတဲ့ အဘိုးအဘြားဦးေရက တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ တိုးလာတဲ့အတြက္ အဘိုးအဘြားေတြကို အသက္အရြယ္မေရြး၊ က်န္းမာေရးအေျခအေနမေရြး လက္ခံေပးႏိုင္တဲ့ရိပ္သာေလးေတြ ၿမိဳ႕နယ္အသီးသီးမွာ ရွိေစခ်င္ပါတယ္။ ကိုယ့္ၿမိဳ႕က လူေတြကိုလက္ခံေပးရင္ ဘယ္ေနရာမွ ၀န္မပိေတာ့ဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက ကိုယ့္မိဘပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ့္ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ မစြန္႔ပစ္ေစခ်င္ပါဘူး။ လူဆိုတာ အမႈိက္မွ မဟုတ္ဘဲ၊ စြန္႔ပစ္ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး၊ တတ္ႏိုင္သမွ် ေစာင့္ေရွာက္ေပးရမွာပါလို႔လည္း ေျပာခ်င္ပါတယ္”ဟု မသင္းေရႊစင္လႈိင္က အႀကံျပဳေျပာၾကားထားပါသည္။

ပရဟိတသမားလူငယ္မ်ား ဦးစီးတည္ေထာင္ထားသည့္ ခိုလႈံရာရိပ္သာ အရွည္တည္တံ့ေစရန္ လွဴဒါန္းလိုသူမ်ားအေနျဖင့္ ဟသၤတၿမိဳ႕နယ္၊ လယ္တီကြင္းရပ္ကြက္၊ ေအာင္ခ်မ္းသာေက်ာင္းလမ္းရ ခိုလႈံရာ ခိုကိုးရာမဲ့ရိပ္သာသို႔ ကိုယ္တုိင္ျဖစ္ေစ၊ ဖုန္း ၀၉ ၇၃၃၃၃၃၆၈ သို႔ ဆက္သြယ္၍ျဖစ္ေစ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါေၾကာင္း သတင္းေကာင္းပါးအပ္ပါသည္။

(Healthy Life ဂ်ာနယ္မွ စီစဥ္တင္ဆက္သည့္ အပတ္စဥ္ ေသာၾကာေန႔ထုတ္ Healthy Life ဂ်ာနယ္၊ https://www.facebook.com/healthylifejournalmyanmar/ ႏွင့္ www.healthylifejournalmyanmar.com တို႔တြင္ ေဖာ္ျပပါရွိသမွ် က်န္းမာေရးႏွင့္ အလွအပဆိုင္ရာ သတင္းမ်ား၊ သတင္းေဆာင္းပါးမ်ား၊ အေမးအေျဖမ်ား၊ ဘာသာျပန္ေဆာင္းပါးမ်ားကို လြတ္လပ္စြာ မွ်ေ၀ႏိုင္ပါသည္။ သို႔ရာတြင္ မည္သည့္ Facebook စာမ်က္ႏွာ၊ Website မ်ားတြင္မဆိုျပန္လည္ကူးယူေဖာ္ျပျခင္းကို ခြင့္မျပဳပါေၾကာင္း အသိေပး ေၾကညာအပ္ပါသည္။)

Click to comment

Leave a Reply

သင့် email လိပ်စာကို ဖော်ပြမည် မဟုတ်ပါ။ လိုအပ်သော ကွက်လပ်များကို * ဖြင့်မှတ်သားထားသည်

Most Popular

Healthy Life Ad
To Top